.:::  #1 Tame Impala – Innerspeaker

Met “enige” vertraging bij deze de bekendmaking van de nummer 1 van het V(errukkelijke) 2010-lijstje. De opvolger van illustere voorgangers als Grizzly Bear, Fleet Foxes en Band Of Horses.

Tromgeroffel en hoorngeschal. The winner is … het Australische Tame Impala. Wat mij betreft de persoonlijke ontdekking van het jaar. Innerspeaker zou ik willen omschrijven als één lange muzikale trip. Op zich niet zo gek want de zweverige psychedelische klanken op dit album doen wel erg denken aan de gelijksoortige klanken van The Beatles tijdens hun “geestverruimende” periode. Voeg daar wat jaren 70 rock en een snufje hedendaagse electronica aan toe en je hebt het muzikale recept voor dit album.

Dat klinkt makkelijker dan het lijkt want de band heeft wel degelijk een eigen geluid weten te creeren.  Het meest gedraaide album van dit jaar onder het mom van Music Is My Drug. Enjoy this trip and it his a trip.

Verrukkelijk : Lucidity & Sollitude Is Bliss

Info PlatoMania 

Info MusicMeter

 .::: #1 Tame Impala – Lucidity

< 

(Tame Impala- Lucidity@ Youtube)

Dan meteen ook maar de nummer 1 positie in de “single”-lijst voor Tame Impala. Dubbel goud!!

..::: #1 Jonsi – 23 november 2010 – De Oosterpoort Groningen

( Jonsi @ De Oosterpoort Groningen Deel 1 , Deel 2  en Deel 3 )

De samenstelling van het persoonlijke 2010 concertlijstje verliep moeizaam aangezien het kwalitatief en qua persoonlijk gevoel een goed concertjaar was. Uiteindelijk is het erepodium voor Jonsi die we ook kennen van Sigur Ros maar nu ook solo de wereld lijkt te veroveren.

Wat voor het album van Tame Impale geldt geldt in feite ook voor het concert van Jonsi. Het leek één lange muzikale trip. Een aaneenschakeling van betoverende klanken en beelden. Het gevoel dat je ruim 1,5 uur lang onderdeel uitmaakt van een videoclip. Je lijkt, letterlijk en figuurlijk, te worden meegezogen door de klanken en de bijbehorende beelden in de vorm van animaties en projecties. 

Op het ene moment bombastisch en hard waarbij De Oosterpoort op een gegeven moment zelfs op haar grondvesten stond te  trillen. Maar ook breekbaar en stil waarbij je bij wijze van spreken een speld kon horen vallen. Van vrolijk naar treurig en van uitbundig tot ingetogen.

 Ik besluit dit 2010 lijstje dan ook graag met een deel van de recensie van Redmar Woudstra (Speakerheadz.com) die het op een prachtige manier wist te verwoorden :

Toch blijft het minder log en zwaar en dat ligt ook aan de perfect opgebouwde set. De muziek gaat van donker, treurig en mineur naar springerig, vrolijk en hoopgevend. Of zoals de projecties weergeven: van druilerige regen, dood en verderf naar ontluikende bloemen en zoemende kolibries.

Die bloemen en kolibries zorgen voor de mooiste projectie van de avond, bij â€˜Boy Lilikoi’. Het vrolijkste nummer van album Go wordt kracht bijgezet door een heel palet aan kleurige bloemen en kolibries. Het zit als een perfect gesneden maatpak. Na een uurtje is het dan voorbij, zoals altijd voor even. Maar waar de Oosterpoort mij eerder qua beleving nogal teleurstelde (dEUS, De Staat, Editors), laat het publiek hier een ander gezicht zien. Luid joelend, schreeuwend en klappend wordt Jonsí gemaand terug te komen, wat natuurlijk gebeurd. Met ‘Sticks & Stones’ en ‘Grow Till Tall’ zorgt de band voor een apocalyptisch einde aan een fantastische show. Een IJslander die stugge Noorderlingen moet ontdooien, het kan écht. Groningen laat zich door Jonsí betoveren. Om dit met een cijfer te ondersteunen: een hele dikke 9! (uitgebreide recensie)

Toelichting M(usic)F(reak)'s V(errukkelijke)-2010

© .::: M(usic)F(reak) — No Static At All :::. 2010

.:::  #2 Arcade Fire – The Suburbs

 Arcade Fire is inmiddels uitgegroeid tot een band van wereldformaat. Zoals ik al eerder schreef leerde ik de band pas kennen toen ik eind 2005 mijn eindejaarslijstje aan het samenstellen was. Ondanks dat de singles van dit album mij wel aanspraken duurde het dus pas tot het eind van het jaar dat ik daadwerkelijk de moeite nam om het album Funeral in zijn geheel te beluisteren. De rest is inmiddels history.

Na Funeral en het wat minder jubelde, maar door mij zeergewaarde album, Neon Bible was het afgelopen jaar tijd voor album nummer 3. Een album waar vriend en vijand naar uitkeek want de verwachtingen waren natuurlijk ook hooggespannen. Verwachtingen die wat mij betreft zijn ingelost. Een wat minder “agressief” album dan voorganger Neon Bible maar nog steeds voorzien van de nodige bombast maar ook ruimte voor wat “rustmomenten”. Daarnaast heeft de band muzikaal gezien ook de breedte nog wat meer opgezocht zonder daarbij het eigen geluid van de afgelopen jaren uit het oog/oor te verliezen.

Typisch zo’n album wat je ademloos van begin tot eind beluistert. Een aangename muzikale reis, zowel tekstueel als muzikaal, als soundtrack van een deel van het levensverhaal van de bandleden. Een muzikaal verhaal in optima forma. Noemen ze dit nu een luisterboek of, om maar het thema van de plaat aan te houden, een spannend muzikaal jongensboek?

Verrukkelijk : We Used To Wait

Info PlatoMania 

Info MusicMeter

 .::: #2 Arcade Fire – We Used To Wait

<

(Arcade Fire – We Used To Wait @ Youtube)

Kort maar krachtig één van de hoogtepunten van bovenstaand album.

.::: #2 Rooie Rinus & P̩ Daalemmer РOud & Nieuw Р23 december 2010 РStadsschouwburg Groningen

(Rooie Rinus & Pé Daalemmer – Oud & Nieuw @ RTV Noord @ Youtube) .

Wat het eindejaarslijstje betreft is het elk jaar weer een kwestie van appels met peren vergelijken. Dat geldt ook zeker voor het 2010- concertlijstje. De nummers 1 tot en met 6 in dit lijstje zouden allemaal op nummer 1 kunnen staan. Wat dat betreft was 2010 een zeer aangenaam concertjaar met de nodige hoogtepunten met een uitstekende 2^de plaats voor de Groningse helden Rooie Rinus en Pé Daalemmer. De vraag is natuurlijk of het Pe en Rinus-concert dan ook daadwerkelijk beter was dan een, pak ‘m beet, Randy Newman of Crowded House? Er was in ieder geval wel sprake van een “Crowded House” oftewel een volle bak in de Stadsschouwburg. Dat gold trouwens ook voor de andere jubileumconcerten van dit illustere Groningse duo. Maar om maar even op mijn vraag terug te komen. Bij sommige artiesten speelt er gewoon meer mee dan alleen maar  de muziek of teksten. Het is een persoonlijk gevoel dat met zoveel andere factoren te maken heeft. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor Lohues. Het is dan wel weer leuk dat Pe en Rinus en Lohues gebroederlijk naast elkaar staan op het V(errukkelijke) Ere-podium.

Lohues is ook groot fan van beide heren en als mede-Drent ben ik in de jaren 80 deels door de regionale omroep en door mensen in mijn omgeving aangestoken met het Rooie Rinus en Pé Daalemmer-virus. Dit jaar was het precies 30 jaar geleden dat de heren voor het eerst samen optraden en overigens ook alweer 26 jaar geleden dat de heren ieder “hun eigen weg” gingen. Althans officieel want  Pé en Rinus kwamen regelmatig terug en waren ook actief in De Bende van Bafflo Bill en Voorheen de Bende. 5 jaar geleden werd nog het 25-jarig jubileum gevierd door middel van een aantal concerten waaronder twee uitverkochte concerten in Martinaplaza (totaal 8000!!! bezoekers). Bij één van deze concerten was ik ook aanwezig.

Afgelopen december was het echter tijd voor iets anders. Dit keer niet alleen maar de nodige P&R klassiekers. Die kwamen aan het eind nog wel voorbij maar de voorstelling Oud & Nieuw stond vooral in het teken van de persoonlijke herinneringen van beide heren. 30 jaar P&R  door middel van persoonlijke verhalen, nieuwe liedjes, foto’s, fragmenten etc. etc. En dat allemaal voorzien van de inmiddels tpyische, en bekende, P&R-humor. Briljante covers zoals de Boulima Rhapsody (een parodie op … u raadt het al) maar ook een muzikale cursus Grunningse topografie. Je moet het eigenlijk zelf zien.

De Grunnegers hebben dat afgelopen oudjaarsavond al kunnen doen via RTV Noord. Dat gebeurde met enige vertraging waardoor de opbouw van het programma enigszins de mist inging. In de voorstelling wordt namelijk toegewerkt naar het 1 januari 0.00-moment oftewel nieuwjaar en bij RTV Noord werd de band een kwartier te laat gestart. In Groningen was het dan ook pas om 00.15 2011 . Desalniettemin heb ik ook, nadat ik zelf de voorstelling had bezocht, op oudjaarsavond weer enorm genoten. Ik heb Tranen Gelachen om maar even de woorden van een populaire zanger te gebruiken. Dat zal ook wel weer gebeuren als ik de DVD, die binnenkort verschijnt, ga bekijken. Pé, jazeker mijn apotheker, en Rinus forever!!!!

Toelichting M(usic)F(reak)’s V(errukkelijke)-2010

Eem een paar extroatjes :

© .::: M(usic)F(reak) — No Static At All :::. 2010

.:::  #3 Daniël Lohues – Allennig IV

De laatste loodjes wegen meestal het zwaarst maar wat het eindejaarslijstje betreft valt dat nog wel mee. De hoogste regionen van de lijst worden bezet door een beperkt aantal artiesten. De meest constante factor in de eindejaarslijstjes van de afgelopen jaren is Lohues en hij is ook dit jaar weer van de partij. 

2010 stond natuurlijk, wat Lohues betreft, in het teken van de theatervoorstelling, en bijbehorende CD, Allennig IV. Na Allennig I t/m III die respectievelijk de winter, lente en zomer symboliseerden was het afgelopen jaar tijd voor de herfst. Natuurlijk kunnen we dit op z’n Lohuesiaans ook op verschillende manier interpreteren. De herfst als symbool. Letterlijk of figuurlijk een herfstplaat/voorstelling.

Volgens de meester himself staat de herfst voor de oogstijd. Allennig IV is de oogst van de Allennig-reeks waarmee hij sinds 2006 in de theaters stond. De beste ingredienten uit de eerdere voorstellingen komen in Allennig IV samen. Misschien is het zelfs wel de meest gevarieerde in de reeks.

Lohues weet natuurlijk, zoals hij dat al jaren doet, ook op Allennig IV juist de kleine dingen in het leven uit te vergroten en de “grote” dingen, althans de dingen die we tegenwoordig groot maken, te relativeren. Op het ene moment gebeurt dat uiterst serieus en overwogen en op een ander moment gebeurt dat door middel van de nodige humor of creatief taalgebruik.

Hoogtepunt van het album, en de voorstelling, is wat mij betreft het nummer Mecanicien in den Vrumde. In dit nummer klinkt de muzikale intensiteit van David Eugene Edwards (16 Horsepower/Woven Jand) door. Een strijdvaardig en zeer intens nummer.  Rechtuit het hart-nummer over het waargebeurde verhaal van Drent Edward Kleine die in Amerika is veroordeeld tot een gevangenisstraf van 30 jaar. Zie http://www.edwardkleine.nl/ voor meer info.

De Allennig-reeks heeft ruim 60 liedjes opgeleverd.  Samen met het Skik-materiaal en de 2 albums van de Bluesclub levert dat inmiddels al een indrukwekkend oeuvre op. Daar zal nog het nodige aan toegevoegd worden. Over enkele weken gaat namelijk de nieuwe tour met de titel “Hout Moet” van start en zal ook een CD met de nummers uit de voorstelling verschijnen. Natuurlijk liggen de kaartjes voor deze voorstelling al enige tijd in de la. Ik ben erg benieuwd naar de nieuwe muzikale en creatieve creaties van liedjesheld Lohues. Nog eem geduld!

Verrukkelijk : Mecanicien In Den Vrumde

Info PlatoMania 

Info MusicMeter

 .::: #3 Band Of Horses – Factory

(Band Of Horses – Factory @ Youtube)

Eerder deze week heb ik al het nodige geschreven over Band Of Horses. Daar heb ik niets meer aan toe te voegen. Kort maar krachtig. Het album Infinite Arms op nummer 4 en de single Factory op nummer 3 in het V(errukkelijke)-2010 lijstje.

.::: #3 Daniël Lohues –  6 maart 2010 – CD Presentatie De Tamboer Hoogeveen / 2 juni 2010 – Stadsschouwburg Groningen.

(Daniël Lohues @ Stadsschouwburg Groningen @ Youtube) .

Zie eerdere omschrijving album Allennig IV. Even weer naar boven scrollen!

Toelichting M(usic)F(reak)'s V(errukkelijke)-2010

© .::: M(usic)F(reak) — No Static At All :::. 2010

.::: #4 Band Of Horses – Infinite Arms

Een donderslag bij heldere hemel. Wat is dit? Band Of Horses was de band. Funeral het nummer dat mij figuurlijk omver blies toen ik het voor de eerste keer hoorde. Sindsdien is het nummer uitgegroeid tot mijn meest gedraaide nummer van de afgelopen 5 jaar. Op de één of manier spreken die waaierende galmende gitaarpartijen van Band Of Horses mij enorm aan. Op het tweede album was het eigenlijk een beetje van hetzelfde laken een pak hoewel het niveau van dat ene nummer, Funeral, niet gehaald werd. Toen de derde CD werd aangekondigd keek in dan ook reikhalzend uit naar de release.

Ik moet zeggen dat het album mij in eerste instantie tegenviel. Het duurde enige draaibeurten dat het welbekende muzikale kwartje viel. Inmiddels blijkt het een waar groeibriljantje te zijn. Het prijst de band, en vooral frontman Ben Bridwel die als enige van de eerste bezetting over is, dat ze niet op dezelfde voet zijn verder gegaan. Band Of Horses gaat op dit album de breedte in hoewel het grootse gebaar nog steeds aanwezig is en het basisgeluid van de eerste albums niet is vergeten. Dit uit zich echter niet alleen meer in het bombastische gitaargeschut maar ook op andere muzikale manieren. Als het vierde album nou een combinatie wordt van het eerste album Everything All The Time en Infinite Arms dan zou het helemaal geweldig zijn. Een derde keer Band Of Horses live zit er dan ook wel in denk ik. 

Verrukkelijk :  Factory

Info PlatoMania 

Info MusicMeter

 .::: #4 Daniël Lohues-Elk Mens Die Hef Zich ‘n Kruus Te Dragen

(Daniël Lohues – Elk Mens Die Hef Zich ‘n Kruus Te Dragen @ Youtube)

Liedjesheld Lohues is al sinds de allereerste Skik-plaat terug te vinden in de hoogste regionen van het persoonlijke jaarlijkse lijstje. Dit jaar is het in alle opzichten de beurt aan Allennig IV. Later meer over de voorstelling en de bijbehorende plaat. Het eerste voorproefje volgt nu door middel van Elk Mens Die Hef Zich ’n Kruus Te Dragen. Wederom, tekstueel en muzikaal, een juweeltje en een nummer dat tot  het beste wat Lohues tot nu toe heeft uitgebracht gerekend mag worden. De essentie van het leven oftewel de levensweg van geboorte tot dood samengevat in een liedje van 3.22. Er zijn maar weinigen die in staat zijn om zoiets moois te maken. Kippevel gegarandeerd.  

.::: #4 Crowded House - 20 juni 2010 – HMH Amsterdam

(Crowded House – Message To My Girl Live @ HMH Amsterdam @ Youtube) .

De gebroeders Finn zijn al sinds de jaren 70 actief en hebben in verschillende muzikale hoedanigheden laten zien en horen dat het predikaat vakmanschap is meesterschap op de familie Finn van toepassing is. Van Split Enz tot het solomateriaal van de heren en van Crowded House tot de Finn Brothers.

Een aantal jaren geleden zag ik de broers Neil en Tim Finn gebroederlijk, als Finn Brothers, naast elkaar op het podium staan. De muzikale vrede was toen een keer weer getekend want het moge wel duidelijk zijn dat de heren niet altijd even goed met elkaar door één deur kunnen. Inmiddels is Crowded House al weer een aantal jaren actief en is Neil Finn wederom de drijvende kracht binnen de band. Dit jaar verscheen het album Intriguer dat muzikaal en kwalitatief gezien bijna het niveau van de klassieker Woodface weet te halen. Tijdens het concert dat de band in de HMH gaf werd ook maar weer eens aangetoond dat de heren muzikaal gezien tot de absolute wereldtop horen.

Muzikaal gezien perfect. Hard, strak, puur en helder. Het speelplezier spatte er vanaf en daarnaast was er ook voldoende interactie met het publiek. Kortom het was een voorrecht om deze begenadigde artiesten live aan het werk te zien.

Toelichting M(usic)F(reak)’s V(errukkelijke)-2010

© .::: M(usic)F(reak) — No Static At All :::. 2010

.::: #5 The National – High Violet

The National heeft dit jaar definitief de stap naar een wat groter publiek gemaakt. De afgelopen jaren deed de band met albums als Boxer en Alligator al van zich spreken maar 2010 kan wel als het jaar van de doorbraak van The National gezien worden.

Somber, duister, donker en kil. Dat zijn de muzikale kenmerken wat het dit jaar verschenen album High Violet betreft. De band is duidelijk beïnvloed door de muzikale klanken uit het eind van de jaren 70 en het begin van de jaren 80. Het tijdperk van de New Wave, Dark wave, duistere Synthpop etc. etc. The National heeft echter wel een geheel eigen muzikale stijl weten te creëren. Geen hapklare brok in ieder geval maar ruimte voor de nodige muzikale experimenten. Dat maakt het ook meteen een album dat je niet meteen even lekker opzet als achtergrond. Het is meer een kwestie van licht uit, spot aan, hoofdtelefoon op en deze muzikale trip ondergaan.

Voor de liefhebbers ligt sinds vorige maand, nog geen jaar na de release, een nieuwe versie met een bonus-disc in de winkels. Het zou verboden moeten worden al die re-releases maar laat ik het daar nu maar niet weer over hebben . Ik geniet in ieder geval, ook zonder bonustracks, met enige regelmaat van dit album. Volgende maand, op 19 februari om precies te zijn, is de band trouwens ook live te zien tijdens het Cross Linx festival in de Oosterpoort. 

Verrukkelijk :  Anyone's Ghost

Info PlatoMania 

Info MusicMeter

 .::: #5 The National – Anyone's Ghost

(The National – Anyone's Ghost @ Youtube)

Dan meteen maar even één van de hoogtepunten van het album van The National. Als ik de vele jaarlijstjes van de mede muziekliefhebbers bekijk gaat de voorkeur uit naar Bloodbuzz Ohio maar op de één of andere manier gaat bij mij Anyone’s Ghost steeds op standje repeat. 

.::: #5 Boudewijn de Groot – Wilde Jaren – 28 mei 2010 – De Oosterpoort Groningen

(Boudewijn de Groot @ Wilde Jaren tour @ Youtube).

Boudewijn de Groot gaat al zo’n beetje mijn hele leven mee. Een soort van vaste muzikale begeleider langs het muzikale levenspad. Dat begon al toen ik als klein Musicfreakje plaatjes begon te draaien en aangewezen was op de collectie van mijn ouders. De Boudewijn de Groot verzamelaar (dubbelLP) die bij mijn ouders in de kast stond heb ik helemaal grijsgedraaid. Ik ben het altijd blijven draaien. Het heeft echter even geduurd voordat ik de grootmeester ook live aan het werk zag.

Afgelopen jaar was het de tweede keer raak. Zoals verwacht ook deze tweede keer een perfect muzikaal avondje uit alleen kreeg het deze keer een extra verrassend muzikaal staartje. Het was namelijk het laatste concert van een 2 jaar durende tour. Het leek wel of Boudewijn de Groot en zijn muzikale begeleiders, waaronder natuurlijk Ernst Jansz en Jan Hendriks, boven zich zelf uit stegen. Het speelplezier spatte er vanaf en er leek, in de positieve zin van het woord, geen einde aan het concert te komen.

Het leek er even op dat de Groot zijn generatiegenoot Springsteen qua concertlengte naar de kroon zou steken maar zo gek werd het nog (net) niet. Na 2,5 uur was het welletjes. Een memorable avond waarbij het ene naar het andere Nederpopjuweeltje voorbij kwam.  De Grootmeester is nog lang niet aan zijn pensioen toe. Dat is in ieder geval wel duidelijk. 

Toelichting M(usic)F(reak)'s V(errukkelijke)-2010

© .::: M(usic)F(reak) — No Static At All :::. 2010

.::: #6 Ariel Pink's Haunted Graffiti – Before Today

Een beetje vreemd maar wel erg lekker zo zou ik de muzikale mix van Ariel Pink willen noemen. Op het eerste gehoor lijkt het een bij elkaar geraapt zooitje. Het gaat van links naar rechts en daarna weer van voor naar achter. Van zonnige koortjes ala the Beach Boys tot jaren 70 symfo en van overheerlijke-niets-aan-de-hand-klanken tot de nodige jaren 80 new wave invloeden. Op de één of andere manier klopt het album van begin tot eind. Voor mij is er geen enkel zwak punt op dit album te bekennen. Een perfecte opbouw. Verrassend, niet voorspelbaar en zeer divers.

Dit 9^de !!! album was mijn eerste kennismaking met Ariel Pink. De eerste albums schijnen een zelfde soort experimentdrift te laten horen alleen klinken deze, volgens de kenners, wat meer “lo-fi”. In ieder geval na MGMT (zomer 2008), Empire Of The Sun (zomer 2009) was dit jaar Ariel Pink’s Haunted Graffiti verantwoordelijk voor de persoonlijke soundtrack van deze zomer. Overigens ook aan te beleven als muzikale vitaminen tijdens de koudere winterdagen .

Verrukkelijk :  Fright Night

Info PlatoMania 

Info MusicMeter

 .::: #6 Tame Impala – Sollitude Is Bliss

(Tame Impala – Sollitude Is Bliss @ Youtube)

Kort maar krachtig de persoonlijke ontdekking van dit jaar. De grote winnaar in het persoonlijke eindejaarslijstjes-klassement. Opvolger van bands als Band Of Horses en Fleet Foxes. Later meer Tame Impala in het lijstje.

.::: #6 Randy Newman – 15 mei 2010 – De Oosterpoort Groningen

(Randy Newman live @ De Oosterpoort @ Youtube).

Ik heb de laatste jaren een flink aantal oudgedienden live aan het werk gezien. Van Bob Dylan tot Brian Wilson en van Solomon Burke tot Leonard Cohen. Er staan echter een flink aantal artiesten op het die-wil-ik-nog-wel-eens-een-keer-live-aan-het-werk-zien lijstje. Randy Newman stond tot dit voorjaar ook op dat lijstje maar daar kan inmiddels een dikke streep door. Afgelopen mei zag ik, samen met mede MuziekFreak Gerard, Randy Newman live in de Oosterpoort in Groningen.

Geen verrassend concert maar wel zoals verwacht muzikaal gezien van hoog niveau. Ook al weet je dat de beste man elke avond dezelfde nummers zal spelen en dezelfde grappen maakt toch weet hij het publiek met zijn charismatische voorkomen in te pakken. De hoofdrol is daarbij natuurlijk vooral weggelegd voor de vele klassiekers die Randy Newman op zijn naam heeft staan. Wat dat betreft is het een echte muziale verhalenverteller. Korte verhaaltjes over de kleine en grote dingen in het leven verpakt in pakkende liedjes van 3 a 4 minuten. Kernwoorden daarbij zijn zelfspot, cynisme en kritiek op de (Amerikaanse) samenleving. Een soort van muzikale en humoristische variant op de  toestand in de wereld door GJB Hilterman Hij spaart zich zelf niet en geeft ruiterlijk toe dat hij op zijn “oude dag” niet alle hoge noten meer haalt. Een kwinkslag van de muzikale grootmeester himself is bij voorbaat al genoeg om hem dat niet kwalijk te nemen.

Een entertainer in hart en nieren die muzikaal gezien al jaren zijn mannetje staat. Al jaren “lonely” at the top hoewel zijn nieuwe muziek al jaren niet meer volop op de radio te horen is. Daar heeft Newman ook weer een antwoord op in de vorm van het nummer I’m Dead (But I Don’t Know It).

Toelichting M(usic)F(reak)'s V(errukkelijke)-2010

© .::: M(usic)F(reak) — No Static At All :::. 2010

.::: #7 Neil Young – Le Noise

Als er één artiest is wiens albums voor de nodige discussies zorgen dan is het wel opperheld Neil Young. Dit jaar was het wederom raak met Le Noise. Aan de ene kant muziekliefhebbers die vinden dat Neil Young eindelijk weer eens een keer een fatsoenlijke plaat heeft uitgebracht. Aan de andere kant hoor ik mede muziekliefhebbers roepen dat het een flinke bak herrie is en aan hun niet besteed is.  Kortom Mr. Young doet weer van zich spreken en trekt zich nog steeds niets aan van populaire muziekstromingen, trends of wat dan ook. Gewoon een heerlijke noiseplaat maken met de overstuurde, distortion op 10, gitaar-wall-of-sound klanken van de meester himself gecombineerd met de nodige bleepjes en bloopjes en aanverwante klanken uit de electronische trukendoos van producer Daniel Lanois.

Er zijn overigens wel een aantal rustpuntjes op dit album te vinden maar over het algemeen is het van dik hout zaagt men planken. In ieder geval is Le Noise een album waarvoor je in de stemming moet zijn en het zal denk ik zelden gebeuren dat ik het album in zijn geheel zal draaien maar dat geldt wel voor meerdere albums die Young in de loop der jaren heeft uitgebracht. Op elk album staan altijd wel meerdere juweeltjes. En dat geldt ook zeker voor Le Noise.

De tijden dat Neil Young standaard zo’n beetje op nummer 1 in het eindejaarslijstje stond heb ik achter mij gelaten. Wat natuurlijk niet wel zeggen dat Neil Young gedegradeerd is wat de muzikale rangorde in mijn platenkast betreft. Zo’n beetje al het reguliere werk staat in de kast en een volgend album zal, met uitzondering van een uitgebreide DVD/Blu-ray box, weer probleemloos worden aangeschaft. Keep on rockin’, met een electronisch sausje overgoten, in the free world

Verrukkelijk :  HitchHiker

Info PlatoMania 

Info MusicMeter

 .::: #8 Neil Young – Hitchhiker

(Neil Young – Hitchhiker @ Youtube)

Over Neil Young gesproken. Eén van de hoogtepunten van dit album is wat mij betreft Hitchhiker, een nummer waarin Young zichzelf niet spaart. Het gaat namelijk over zijn drugsgebruik. Een muzikale en onheilspellende muzikale trip. Donker en dreigend vanwege het galmende stemgeluid van Young in combinatie met zijn raggende donker gitaargeweld.

.::: #7 Tim Knol – 7 oktober 2010- De Oosterpoort Groningen

(Tim Knol live @ De Oosterpoort @ Youtube).

Tim Knol kwam, zag en overwon. Eind 2009 deed hij al van zich spreken toen hij samen met, muzikale begeleider, Anne Soldaat (Daryll-Ann) het voorprogramma verzorgde tijdens de afscheidstournee van Johan. Toen klonk het allemaal al veelbelovend alleen was de muzikale begeleiding minimaal. Ik was destijds al erg benieuwd hoe het in een volledige band-bezetting zou klinken. Het eerste voorproefje kwam al gauw toen het debuutalbum Tim Knol verscheen.

Tijdens zijn optreden afgelopen oktober in de Oosterpoort liet Tim Knol zien en horen dat hij, letterlijk en figuurlijk,  in een betrekkelijke korte periode  muzikaal gezien enorm gegroeid is. Het optreden stond als een huis. Energiek en strak maar ook op de nodige momenten ingetogen en sfeervol zoals tijdens het prachtige Music In My Room. Als je uberhaupt op zo’n jonge leeftijd al een debuutplaat van dit kaliber weet uit te brengen en nu live ook al zo goed bent dan belooft dat nog wat voor de toekomst. The Best Is Yet To Come.  Oh ja natuurlijk heb ik het Tim Knol Is Vet-shirt gekocht . 

Toelichting M(usic)F(reak)'s V(errukkelijke)-2010

© .::: M(usic)F(reak) — No Static At All :::. 201

Vanaf aanstaande maandag het vervolg van M(usic)F(reak)’s V(errukkelijke)-2010 lijstje. Nu alvast een muzikale nieuwsjaarsboodschap vanuut Grunn.

© .::: M(usic)F(reak) — No Static At All :::. 2010

.::: # 8 Robert Plant – Band Of Joy

De oudjes blijven het ook dit jaar weer goed doen in het eindejaarslijstje. Dat geldt zeker voor Robert Plant die in Engeland door muziekmagazine Q zelfs werd uitgeroepen tot artiest van het jaar. Het album Band Of Joy stond op nummer 2 in het Q-album-lijstje. Zo gek maak ik het, met alle respect, niet . Het is echter voor de derde keer binnen 5 jaar tijd dat Plant hoog genoteerd staat in mijn persoonlijke eindejaarslijstje.

Dat gebeurde in 2005 met het album Mighty Rearranger en 2 jaar later kreeg dit een vervolg met het album Raising Sand dat hij opnam met Alison Krauss. Op dit album steeg Robert Plant boven zichzelf uit. Band Of Joy is dan ook een album dat het niveau van Raising Sand niet haalt maar zeker als een zeer aangenaam album beschouwd kan worden. De Amerikaanse roots-muziek klinkt ook weer door op dit album. De combinatie van Plant’s doorleefde schuurpapieren stem (in positieve zin) en de sublieme muzikale begeleiding maken het tot één van de favoriete albums van 2010. Melancholie, blues, folk, country maar ook nog steeds rock & roll. Wat mij betreft geldt voor artiesten van dit kaliber geen pensioensgrens. Plant moet gewoon doorgaan tot hij d’r bij neervalt. Op naar de volgende plaat. 

Verrukkelijk :  Angel Dance

Info PlatoMania 

Info MusicMeter

 .::: #8 Moss – I Apologise (Dear Simon)

(Moss – I Apologise (Dear Simon) @ Youtube)

De Amsterdamse band Moss kan wat mij betreft tot één van de beste Nederlandse bands van dit moment gerekend worden. Het vorige album Long Way Back zorgde al voor de nodige positieve reacties en recensies. Vorig jaar verscheen opvolger Never Be Scared/Don’t Be A Hero waarmee de band zich definitief vestigde tussen de toppers in Nederland Muziekland.

Vorig jaar kreeg ik aan het eind van de zomer kort achter elkaar zowel  de promosingle van I Like The Chemistry als I Apologise in handen gedrukt. In eerste instantie leek I Like The Chemistry de beste papieren te hebben en de single te gaan worden. Na een flink aantal weken in het tiplijstje te hebben doorgebracht kwam dit nummer uiteindelijk eind oktober 2009 de persoonlijke wekelijkse lijst binnen hobbelen. De combi I Like The Chemistry/I Apologise hield het in totaal 10 weken vol tot … begin dit jaar I Apologise (Dear Simon) steeds meer te horen was op de landelijke radio en het nummer in de herkansing ging.Uiteindelijk werden daar nog eens 12 weken in het persoonlijke verrukkelijke lijstje aan toegevoegd en werd alsnog de eerste plaats bereikt.

Wat mij betreft nu al een Nederpopklassieker hoewel ik ook pas in 2^de instantie de plaat op de juiste waarde wist te schatten. Hiermee herstel ik mijn muzikale fout van vorig jaar toen ik het niet in mijn lijstje heb gezet. Puur Tijdloze Popmuziek!

.::: #8 Harry Niehof – 10 december 2010 – De Oosterpoort Groningen 

(Harry Niehof live @ Youtube).

Harry Niehof is één van de 2 artiesten die ik dit jaar twee keer live aan het werk zag. De eerste keer was tijdens het Reur! festival in Emmen waar Niehof de plaats innam van Daniel Lohues. Het was de bedoeling dat de Drentse zanger tijdens het festival de Dagblad v/h Noorden-streektaalprijs in ontvangst zou nemen en een aantal nummers live zou spelen. Lohues was echter op dezelfde avond live in de Tamboer in Hoogeveen te zien met zijn voorstelling Allennig IV. De CD presentatie van de bijbehorende CD vond ’s middags al plaats in het (H)oogeveense. Daar was ik natuurlijk ook bij aanwezig. Kortom geen Lohues op Reur! maar de eerdere winnaar Harry Niehof die een aantal nummers live speelde.

Muzikaal gezien zat het allemaal goed alleen was er weinig tot geen interactie met het publiek. Het zal wel met de setting van die avond te maken hebben gehad want ruim een half jaar later was het in de Oosterpoort in Grunn wel anders. Wat ik vorige week over zijn CD Golf Noa Golf schreef geldt ook voor zijn live-optredens. Muzikaal en tekstueel zit het allemaal erg goed in elkaar. Het plezier en de liefde voor muziek was duidelijk hoorbaar en zichtbaar. Dat gold ook voor de interactie met het publiek en de persoonlijke toelichtingen m.b.t. de nummer die Niehof met zijn mede-muzikanten, waaronder topmuzikant Herman Grimme (Splitsing/De Jazzpolitie), ten gehore bracht.

Wat betreft valt er ook wel weer een link te leggen met de eerdergenoemde Lohues. Lohues gaat wellicht nog wat meer de diepte in en heeft zich inmiddels ontpopt tot een echte verhalenverteller. Niehof doet het op zijn eigen, nog iets meer ingetogen, Grunningse manier. Noem het Groningse bescheidenheid maar dan wel overgoten met een nuchter Gronings sausje en voorzien van een flinke scheut droge Groningse humor. Klein en intiem waar het moet met het nodige kippeval als gevolg. Daarnaast ook wat minder ingetogen en grappig wat weer voor de nodige “tranen-gelachen” momenten zorgde.  Grunn leeft en dat geldt zeker voor Harry Niehof!

Toelichting M(usic)F(reak)'s V(errukkelijke)-2010

© .::: M(usic)F(reak) — No Static At All :::. 201

Verder met het achterstallige onderhoud. De Kerst en Oud & Nieuw-activiteiten kosten toch wat meer tijd en energie . Nu weer terug naar de muziek

.::: # 9 Johnny Cash – American VI : Ain't No Grave

Johnny Cash is still alive. Althans dat lijkt er wel op aangezien er dit jaar wederom een album in de American Recordings reeks verscheen. Het materiaal voor dit album werd in de laatste levensfase van de Man in Black opgenomen. Dit gebeurde na het overlijden van steun en toeverlaat June Carter. Na het eerder verschenen American V : A Hundred Highways was er nog genoeg materiaal over om na het overlijden van Cash nog een album uit te brengen Een album waarvoor eigenlijk maar één woord van toepassing is : Indrukwekkend.

Indrukwekkend dat iemand wiens vrouw kort daarvoor is overleden en weet dat de dood nadert het laatste beetje energie dat hij nog heeft gebruikt om zijn laatste muzikale meesterwerken op te nemen. Hierbij moet opgemerkt worden dat Rick Rubin wederom een belangrijke rol heeft gespeeld bij de totstandkoming van dit album. Hij weet als geen ander de nummers van Johnny Cash de juiste muzikale lading te geven. God zag, volgens mij, dat het goed was!

Verrukkelijk :  Corinthians 15:55

Info PlatoMania 

Info MusicMeter

 .::: #9 Avi Buffalo – What's In It For?

(Avi Buffalo – What's In It For? @ Youtube)

Eén van de meest opvallende nummers van afgelopen jaar is ongetwijfeld Avi Buffalo’s What’s In It For? Een zeer aangename debuutsingle van de band rond de jonge frontman Avigdor Zahner-Isenberg. Avi Buffalo laat een aangename mix van jaren 60 folk & psychedelica en jaren 70 Westcoast-muziek horen.

What’s In It For stond wekenlang op de eerste plaats in het persoonlijke lijstje. Reden te meer om het debuutalbum zonder enige vorm van twijfel aan te schaffen. Helaas viel de rest van het album in vergelijking met deze single wel wat tegen. Er staan nog een aantal juweeltjes op maar dat niveau houdt Avi Buffalo niet op het hele album vast maar  … wie de jeugd heeft heeft de toekomst en als de jeugd van tegenwoordig (lees Avigdor) in staat is om  zoiets moois als What’s In It For te maken dan zou dat nog weleens wat fraais in de toekomst kunnen opleveren.

Dat allemaal dankzij het Subpop label dat de afgelopen jaren met Band Of Horses en Fleet Foxes hoog genoteerd stond in het persoonlijke eindejaarslijstje.

.::: #9 Mark Lanegan & Isobel Campbell – Take Root Festival – 18 september 2010 – De Oosterpoort Groningen 

(Mark Lanegan & Isobel Campbell Live @ Youtube).

Voor veel muziekliefhebbers is Mark Lanegan een ware held. Dat begon natuurlijk al in de jaren 80 met de band The Screaming Trees en daarna met zijn solo-albums en zijn andere muzikale projecten. Ik ben de zanger pas wat meer gaan waarderen dankzij zijn medewerking aan de albums van Soulsavers. De spooky rock-pop-blues-folk-muziek van dit Engelse gezelschap behoort de laatste jaren tot de meest gedraaide muziek in huize Carlo. Het was eind vorig jaar dan ook een zeer aangename verrassing dat de band inclusief Mark Lanegan het voorprogramma verzorgde van Depeche Mode. Dit jaar was het wederom raak.

Dit keer was Lanegan samen met vaste muzikale compagnon Isobel Campbell één van de headliners van het Take Root festival. The beauty and the beast gaven een zeer aangenaam optreden. De doorleefde stem van Lanegan en het zachte engelenstemgeluid van Campbell vormden een mooi contrast alhoewel mevrouw Campbell even uit haar rol viel toen de techniek haar even in de steek liet en mevrouw even uitviel richting de dienstdoende technicus. Hoezo geen rock & roll ?  

Voor de rest typisch muziek uit de categorie Geniet maar met mate. Het is allemaal erg mooi en prachtig maar wat dat betreft was een uur op Take Root genoeg. Wellicht nog wel een keer leuk om dit duo in een wat intiemere setting live te zien waardoor je als toeschouwer nog wat meer opgaat in de muziek en wat minder besef hebt van tijd en dimensie. Wat dat betreft zijn de klanken van dit duo wel geschikt om even bij weg te dromen.

Toelichting M(usic)F(reak)'s V(errukkelijke)-2010

© .::: M(usic)F(reak) — No Static At All :::. 2010.

.::: #10 Bruce Springsteen – The Promise

I’ve seen the future of Rock and Roll and his name is Bruce Springsteen. 36 jaar na deze uitspraak kunnen we wel concluderen dat The Boss inderdaad is uitgegroeid tot een artiest van wereldformaat die op zijn “ouwe dag” nog tekeer gaat als in zijn jonge jaren. Zoals een goed artiest tegenwoordig betaamd is het dan ook, in deze “zware muzikale” tijden, tijd om albums opnieuw uit te brengen. Een paar jaar terug was dat het geval met Born To Run en dit jaar was het de beurt aan Darkness On The Edge Of Town. Dit album verscheen in een superdeluxe uitvoering met ondere andere de dubbelCD The Promise als muzikale verrassing. Dit album werd ook als “losse” CD uitgebracht. Wel zo handig voor diegene die het niet meer kan opbrengen om de ene naar de andere re-issue van een klassieker, die allang in de kast staat, opnieuw aan te schaffen voor de extra’s (een hele vette knipoog). Mocht ik de Staatsloterij winnen dan verloot ik The Promise onder de lezers van dit stukje.

The Promise bevat 21 niet eerder uitgebrachte nummers die The Boss in aanloop naar de klassieker Darkness On The Edge Of Town opnam. Zonde dat die opnames al die jaren zijn blijven liggen want nu blijkt ruim 30 jaar na dato dat er heel wat moois op de plank is blijven liggen. Hier en daar is het wat opgepoetst maar het basismateriaal dateert uit de 70’s waaronder de eigen uitvoeringen van nummers als Because The Night en Fire. Een fraai muzikaal document van een destijds jonge twintiger die toen al een klassieker op zijn naam had staan maar zich toch wilde bewijzen als zijnde een blijvertje. Nu anno 2010 weten we dat dat “aardig” gelukt is. 

Verrukkelijk :  The Promise / Because The Night

Info PlatoMania 

Info MusicMeter

 .::: #10 Broken Bells – The High Road

(Broken Bells – The High Road @ Youtube)

1 + 1 = 3. Tenminste in sommige gevallen is het zo dat artiesten elkaar versterken. Dat is onder andere het geval met dit nummer van Broken Bells. Broken Bells bestaat uit producer/DJ/muzikant Danger Mouse en James Mercer. Danger Mouse is ondere andere bekend van Gnarls Barkley en Gorrilaz. James Mercer is in zijn verdere muzikale leven zanger en frontman van de Australische band The Shins.

Vier jaar nadat ze elkaar ontmoetten op het Roskilde festival doken de heren de studio in en nu 2 jaar later verscheen dan eindelijk het album Broken Bells.

 Op het album staan een aantal juweeltjes waaronder The High Road. Wat mij betreft het hoogtepunt van het debuutalbum van dit “gelegenheidsduo” dat een vervolg schijnt te krijgen. Het album klinkt voor de rest ook zeer aangenaam maar ik hoop dat ze de lijn van The High Road ook doortrekken naar de rest van het album. 

.::: #10 Leo Blokhuis & Ricky Koole – 29 januari 2010 – De Oosterpoort Groningen

<  

(Ricky Koole Live (Harmonium)@ Youtube).

Leo Blokhuis staat inmiddels bekend als de popprofessor van Nederland alleen schijnen daar bepaalde mede muziekliefhebbers het niet helemaal mee eens te zijn. Over muzikale smaak valt te discussieren, smaken verschillen en noem de rest van de muzikale cliches maar op. Echter  â€¦. vver muzikale beleving valt volgens mij niet te twisten. Iedereen beleefd muziek op zijn of haar eigen manier. Het is natuurlijk goed dat Blokhuis juist bepaalde muziek onder de aandacht van een wat grote publiek weet te brengen. Dat hoeft niet altijd beperkt te blijven tot de fanatieke muziekfreaks.

Het is ontzettend leuk om Blokhuis enthousiast te horen vertellen over de laatste muzikale ontdekkingen, een stukje muziekgeschiedenis en natuurlijk vooral over de vergeten pareltjes uit de popmuziek. Dit laatste is ook de rode draad in de voorstelling Laagland, een vervolg op de voorstelling Harmonium die ook zag. In Laagland slaat de balans echter wat meer door naar de muzikale bijdrages van Ricky Koole. Ook niet verkeerd moet ik zeggen. Dit is ook mede te danken aan de fantastische muzikanten in de begeleidsband. Alleen had de nadruk, net als in Harmonium, nog wel wat meer mogen liggen op de muzikale bijdrages van Leo Blokhuis. Vooral de interactie met het publiek. De bijna vergeten pareltjes die we volgens het aanwezige publiek niet mogen vergeten of de plaatjes die we stiekum wel leuk vinden maar waar we ons volgens de huidige muzikale normen en waarden voor zouden moeten schamen.

Eerder dit jaar schreef ik al het e.e.a. voor mijn wekelijkse bijdrage aan de Top 40 Gold (www.top40gold.web-log.nl) over de voorstelling.

Vorig week bezocht ik de voorstelling Laagland van Leo Blokhuis en Ricky Koole. Harmonium, de  vorige muzikale voorstelling van dit duo, heb ik vorig jaar ook al gezien. Toen bestond de mogelijkheid om via internet suggesties aan te dragen voor het programma. Leo Blokhuis zou er dan een aantal uitpikken en toelichten waarbij de desbetreffende bezoeker ook zijn verhaal mocht doen.

Ik had verwacht dat dit nu ook wel weer tot de mogelijkheden zou behoren en ik was dan ook al een tijdje aan het nadenken welke muzikale tip ik aan popprofessor Blokhuis zou doorgeven. Neil Young was, in mijn geval, te voorspelbaar en uiteindelijk viel Dan Fogelberg met Nether Lands ook af. De keus viel uiteindelijk op Leon Russell. Manhattan Island Serenade zou een fraai opstapje vormen naar mijn verhaal. Oude Maasweg van The Amazing
Stroopwafels is een Nederlandse bewerking van dit juweeltje waarmee erdirect weer een muzikale linkje gelegd zou zijn. A Song For You zou in de sfeer van het programma van Blokhuis en Koole kunnen passen. Een klein breekbaar liefdesverdriet-liedje maar na "lang wikken en wegen" zou het Stranger In A Strange land gaan worden. Echter dit jaar bleek het dus niet mogelijk te zijn om, onder het mom van opdat wij dit muzikale juweeltje niet zullen vergeten, vooraf een muzikale keuze door te geven. Oops.

Maar zoals gezegd muzikaal toeval bestaat niet. Op een gegeven moment ging Leo Blokhuis terug naar het begin van de jaren 70, het tijdperk van singer-song writers als James Taylor, Crosby, Stills & Nash & Young, Carly Simon, Joni Mitchell en Rita Coolidge. Er volgde een uitgebreide wie-deed-het-met-wie en wie pikte de vriendin van de andere bevriende
muzikale collega in maar vooral welke muzikale klassiekers leverde dat op. Het ging van Change Partners van Graham Nash tot Only Love Can Break A Heart van Neil Young en .. Leon Russell kwam ook voorbij!

Het verhaal van Leo Blokhuis werd visueel ondersteund door Ricky Koole die bij elk smeuig relationeel verhaal een platenhoes van de desbetreffende artiest liet zien. Op een gegeven moment was het de beurt aan Leon Russell, de man die het ooit deed met Rita Coolidge en voor haar de klassieker Delta Lady (bekend van Joe Cocker) schreef. Uiteindelijke leverde het einde van deze relatie het prachtige A Song For You op. Toen de platenhoes van Russell
werd getoond had Blokhuis de lachers op zijn hand want tja Russell is niet moeders mooiste en Blokhuis en het aanwezige publiek, snapten meteen bij het zien van de foto, waarom Coolidge de relatie had be-eindigd. Maar muzikaal gezien gaat het natuurlijk om het innerlijk en niet om het uiterlijk. Als ik Dhr. Russell in het donker zou tegenkomen met zijn lange baard, hoge hoed en niet echt subtiele oogopslag zou ik, bij wijze van spreken, ook een straatje omlopen maar bij deze pleit ik voor muzikaal eerherstel voor Leon Russell in
het volgende programma van Blokhuis en Koole .

Toelichting M(usic)F(reak)'s V(errukkelijke)-2010

© .::: M(usic)F(reak) — No Static At All :::. 2010.

.::: #11 Woven Hand – The Treshingfloor

Sinds het debuutalbum Sackcloth ’n Ashes van 16 Horsepower heb ik een zwak voor David Eugene Edwards, de oud frontman van 16 Horsepower en inmiddels alweer jarenlang de drijvende kracht achter Woven Hand.

The Treshingfloor is het 6^de album van de band. Wederom een typisch David Eugene Edwards album. Donker en dreigend met nog steeds een belangrijke rol voor het geloof. Op het ene moment lijkt Edwards zich rechtstreeks tot onze lieve heer te wenden en op een ander moment lijkt hij de duivel in hoogsteigen persoon te willen verdrijven. Een album dat alles behalve licht verteerbaar is. Hiervoor geldt ook weer geniet maar met mate. Dat doe ik inmiddels alweer zo’n 14 jaar.

Alle 16 HP/Woven Hand albums/dvd’s staan in de kast en een volgend Woven Hand album zal daar zonder enige vorm van twijfel weer aan toegevoegd gaan worden. Maar eerst begin 2011 een verzamelaar van 16 HP met daarop ook het nodige bonus-materiaal voor de liefhebbers. Hopelijk zie ik volgend jaar dan ook weer een keer Edwards live aan het werk. Inmiddels drie keer live gezien maar het blijft een bijzondere ervaring om deze man, in een soort van trance, live aan het werk te zien. Angstaanjagend goed!

Verrukkelijk :  Singing Grass

Info PlatoMania 

Info MusicMeter

 .::: #11 Ariel Pink's Haunted Graffiti – Round And Round

(Ariel Pink's Haunted Graffiti – Round And Round @ Youtube)

De soundtrack van afgelopen zomer kwam voor rekening van Ariel Pink’s Haunted Graffiti die met het album Before Today een zeer aangenaam album afleverde. Daarover later meer. Hoewel het album geen enkel zwak punt laat horen behoort Round and Round tot de persoonlijke favorieten van dit album. Overheerlijke Verrukkelijke Relaxte hangmatplaat. This record has to be played very loud!

.::: #11 Piter Wilkens – 6 maart 2010 – Reur! – De Muzeval Emmen

< 

(Piter Wilkens Live Omrop Fryslan (Noardewyn) @ Youtube).

Dat ik een liefhebber ben van streektaalmuziek blijkt de laatste jaren steeds meer uit de persoonlijke eindejaarslijstjes. Als Drent woon ik met een Friezin samen in Groningen en er staat dan ook het nodige uit de drie Noordelijke provincies in de CD-kast.  Er is echter veel streektaalmuziek die het verdiend om een breder publiek te bereiken.

Nu hoeft dat in het geval van Piter Wilkens niet meer. Wilkens is natuurlijk een levende legende die beschouwd wordt als de meest succesvolle Fryske artiest en ook landelijk aandacht krijgt.

Dit jaar verscheen het album de Fleanende Hollander, het tweede album van Wilkens waarop hij nummers van de legendarische Cornelis Vreeswijk in het Fries heeft vertaald. Een aantal Fryske bewerkingen kwam ook voorbij tijdens het optreden tijdens het Streektaalfestival Reur! Een optreden in een intieme setting. Er was letterlijk en figuurlijk geen afstand tussen Wilkens en het publiek. Dat was niet alleen te danken aan de meer dan voortreffelijke muziek maar ook door het feit dat de Friese zanger het publiek vanaf het eerste moment wist in te pakken. Hij reageerde subtiel, en met een vette knipoog, op de reacties van het publiek.

Inmiddels heb ik Piter Wilkens een paar keer op een festival gezien. Volgend jaar is het tijd voor een avondvullend programma van Piter Wilkens. Een avondje Fryske cultuur in stad Grunn. De koartjes bint al besteld .

Toelichting M(usic)F(reak)'s V(errukkelijke)-2010

© .::: M(usic)F(reak) — No Static At All :::. 2010.

.::: #12 Harry Niehof – Golf Noa Golf

Het Dagblad van het Noorden schreef onlangs het volgende : “Drenthe heeft Lohues, Brabant heeft Gerard van Maasakkers en Groningen heeft Harry Niehof”. Zonder andere Groningse muzikale helden als Pe en Rinus en Erwin de Vries tekort willen doen kan ik mij volledig vinden in deze woorden. Het is de hoogste tijd om de rest van Nederland kennis te laten maken met deze Groningse rasartiest.

Niehof is al sinds de jaren 70 muzikaal actief maar bracht pas in 2004, samen met het Groningse Los Bomberos, zijn eerste Groningstalige CD uit. Inmiddels is het tijd voor de 4^de Grunningse CD in de vorm van de dubbelcd Golf Nao Golf. Een album dat twee muzikale gezichten kent. Op CD 1 wordt Niehof begeleid door een volledige band en op CD 2 is hij solo te horen. De vergelijking met liedjesheld Lohues gaat voor een groot deel op. Zowel in muzikale als tekstuele zin. Lohues teksten kun je echter meestal op 2 manieren, letterlijk en figuurlijk, interpreteren. Op dat punt pakt Harry Niehof het anders aan. Wellicht liggen de Grunningse roots daar aan ten grondslag. Straight from the Grunneger klai. Op het ene moment gevoelig en breekbaar en voorzien van een gezonde dosis Groningse nuchterheid en op een ander moment enorm grappig en voorzien van een flinke scheut gortdroge Groningse humor.

Verrukkelijk :  Schiere Dag (Perfect Day van Lou Reed op zien Grunns)

Info PlatoMania 

 .::: #12 Beach House – Norway

(Beach House – Norway @ Youtube)

Het zou de perfecte soundtrack voor de komende week kunnen zijn als de familie over is uit Noorwegen. De dromerige pop van Beach House is natuurlijk daarnaast ook de perfecte soundtrack voor een middagje sfeervolle foto’s en/of filmpjes van het indrukwekkende Noorse landschap bekijken. Daarmee is dan ook wel de enige link met Noorwegen gelegd.

In ieder geval is de muziek van Beach House perfect om even weg te mijmeren, het jaar nog een keer aan je voorbij te laten gaan, even tot rust te komen etc. etc.  Sfeervol, melancholisch, relaxed … onder het mom van “een beetje vreemd maar wel erg lekker”. Dat geldt overigens niet alleen voor dit nummer maar ook voor de rest van het album Teen Dream.

.::: #12 Iron & Wine – 18 september 2010 – Take Root – De Oosterpoort Groningen.

<

(Iron & Wine – - Take Root 2010 @ Youtube).

Soms is het erg fijn om je tijdens een concert mee te laten voeren door de muziek, het geluid, lichteffecten, projecties etc. Net alsof je onderdeel bent van een paar uur durende videoclip. Dat was onder andere onlangs het geval met het concert van Jonsi. Het omgekeerde kan soms ook erg aangenaam zijn. Alleen een man met zijn gitaar die met zoveel, soms ingetogen, passie zingt dat kippevel gegarandeerd is.

Dat was ondere andere het geval met het optreden van Iron & Wine tijdens het jaarlijkse Take Root festival. De kleine zaal van De Oosterpoort was tot de laatste vierkante centimeter bezet. De beveiliging moest er op een gegeven moment zelfs aan te pas komen om de liefhebbers buiten de deur te houden om zo het concert niet te verstoren.

Gewoon puur & prachtig & rechtuit het hart & ingetogen & vanuit het uiterste puntje van de teen. Kortom klein kan soms heel erg groot zijn.

Tijdens de aankondiging van het optreden werd nog even tussen neus en lippen door gemeld dat Calexico, muzikale vrienden van Iron & Wine, weleens een toekomstige headliner van Take Root zou kunnen zijn. Wat mij betreft wordt dat meteen bekend gemaakt want dan ga ik direct een ticket reserveren. Zelfs al is het met 13 procent meer B(y)T(he)W(ay).

Toelichting M(usic)F(reak)'s V(errukkelijke)-2010

© .::: M(usic)F(reak) — No Static At All :::. 2010.

.::: #13 Ray Lamontagne & The Pariah Dogs –  God Willin’ & The Creek Don’t Rise

  
 
De eerste 2 albums van Ray Lamontagne gingen een beetje aan mij voorbij. Daar kwam in 2008 verandering in dankzij de single You Are The Best Thing en het bijbehorende album Gossip In The Grain.

Dit jaar verscheen het album God Willin’ & The Creek Don’t Rise. Een album dat hij opnam met zijn band The Pariah Dogs. Dit nieuwe album klinkt als een logisch vervolg op  voorganger Gossip In The Grain  met daarbij de opmerking dat de zanger zich steeds verder heeft ontwikkeld. De Amerikaanse rootsmuziek is nog steeds de belangrijkste inspiratiebron maar is wel voorzien van een aangenaam soulvol sausje. Een verzameling aangename liedjes die door het specifieke, wat hese, stemgeluid van Ray Lamontagne een rauw randje krijgt.

De liefde voor muziek klinkt in al zijn facetten door op deze plaat. 

Verrukkelijk :  Beg, Steal Or Borrow

Info MusicMeter

Info PlatoMania 

 .::: #13 Mumford & Sons – The Cave

(Mumford & Sons – The Cave @ Youtube)

Aan het eind van de zomer van 2009, het zal ergens eind september zijn geweest, kreeg ik de promosingle van Little Lion Man van Mumford & Sons in mijn handen gedrukt. Bij de eerste keer dat ik het nummer hoorde was het meteen raak. Het nummer heb ik direct in mijn wekelijkse lijstje gezet en zowel deze single als het album Sigh No More stonden vorig jaar hoog genoteerd in het persoonlijke eindejaarslijstje.

Het duurde echter even voordat de muziek van deze band wat breder werd opgepakt. Het album vinden we bijvoorbeeld nu pas terug in de 2010-lijstjes. 2010 kan dan ook wel het jaar van Mumford & Sons worden genoemd. In ieder geval staan ze nu voor het tweede achtereenvolgende jaar hoog genoteerd in het V(errukkelijke) eindejaarslijstje. Vorig jaar op 8 met Little Lion man als hoogst genoteerde M&S single. Nu is het The Cave als hoogst genoteerde single van deze jonge folkies. 

.::: #13 Erwin de Vries- Reur! – 6 maart 2010 – De Muzeval Emmen.

<

(Erwin de Vries live @ RTV Noord @ Youtube).

Aan de ene kant breekbaar en gevoelig maar aan de andere kant ongecompliceerd en rauw. Dat zijn de 2 muzikale grenzen van de muzikale wereld van Erwin De Vries. Wat mij betreft één van de beste streektaalartiesten van dit moment. Het gaat sowieso goed met de streektaalmuziek maar daarover morgen ook meer in het V(errukkelijke) eindejaarslijstje.

Afgelopen maart zag ik tijdens de eerste editie van het nieuwe streektaalfestival Reur! Erwin de Vries live optreden. Ik had al het e.e.a. live van hem gezien op de regionale TV maar om er zelf bij aanwezig te zijn was ook een aangename ervaring. Op de één of andere manier kwam het echter, mede door de indeling van de zaal, niet helemaal tot zijn recht. In een kleinere en wat meer intiemere setting was het misschien nog wat beter overgekomen. De afstand tussen artiest en publiek was in dit geval letterlijk iets te groot.

De Groningse zanger heeft tijdens Reur! in ieder geval bewezen dat het muzikaal en tekstueel gezien wel goed zit. Dit optreden is voor mij aanleiding om Erwin de Vries nog een keer vaker live aan het werk te zien. Een goed voornemen voor volgend jaar. Komende week kan ik alvast in de stemming komen want dan zendt RTV Drenthe een special uit van deze Grunneger zanger (http://www.rtvdrenthe.nl/programmatip?NewsID=54853 )

Toelichting M(usic)F(reak)’s V(errukkelijke)-2010

© .::: M(usic)F(reak) — No Static At All :::. 2010.

.::: #14 Josh Ritter – So Runs The World Away

Vanaf het debuut Golden Age of Radio wordt deze talentvolle singer/song-writer al vergeleken met muzikale grootheden als Bob Dylan en Neil Young. Het niveau van deze heren heeft hij de afgelopen jaren regelmatig bereikt alleen lijkt op dit album alles samen te komen en heeft Ritter en volgende stap gezet met het dit jaar verschenen So Runs The World Away. Het zeer sfeervolle The Curse is wat mij betreft het muzikale hoogtepunt van het album.

Overigens is Josh Ritter ook een artiest die live zeer de moeite waard is. Enkele jaren geleden zag ik hem live in De Stadsschouwburg in Groningen. De perfecte locatie voor zijn muziek. Het was net of hij boven zichzelf uitsteeg. In diezelfde periode zag ik ook Patrick Watson in de Stadsschouwburg. Wat Josh Ritter betreft krijgt dit volgend jaar een vervolg want dan staat hij wederom in de Grunningse Stadsschouwburg. Het concertkaartje is, inclusief laag BTW tarief,  reeds besteld. Overigens ook met hoog BTW tarief nog steeds de moeite waard. 

Verrukkelijk :  The Curse

Info MusicMeter

Info PlatoMania 

 .::: #14 Arcade Fire – Ready To Start

(Arcade Fire – Ready To Start @ Youtube)

Arcade Fire is sinds hun debuutEP Arcade Fire (2003) uitgegroeid tot een band van wereldformaat. Ik leerde de band pas kennen toen ik eind 2004 mijn eindejaarslijstje van dat jaar aan het samenstellen was en in de lijstjes van de medefreaks Arcade Fire veelvuldig voorbij zag komen. De band was mij eerder dat jaar in positieve zin al opgevallen maar ik had niet de moeite genomen om het album aandachtig te beluisteren.

Inmiddels heb ik mijn muzikale leven gebeterd en heeft Arcade Fire een vast plaatsje in de persoonlijke muziekcollectie veroverd. Het dit jaar verschenen album The Suburbs gaat dit jaar zeer hoog eindigen in het eindejaarslijstje. In de V(errukkelijke)-15 van dit jaar twee tracks van dit album. Nu als eerste Ready To Start. 

.::: #14 Timber Timbre – Voorprogramma Jonsi – 23 november 2010 – De Oosterpoort Groningen.

<o

(Timber Timbre live & Youtube).

Broeierig, donker, spooky,  bluesy, spannend, soundscapes, betoverend etc. etc..  Woorden die prima passen bij de muziek van Timber Timbre. Onlangs stond deze Canadese band in het voorprogramma van Jonsi. Een voorprogramma waar slechts een aantal nummers voorbij kwamen maar dan wel nummers met, voor mijn gevoel, een gemiddelde lengte van 10 minuten. Het was een prima opmaat naar het audiovisuele spektakel van Jonsi. Timer Timbre kruipt onder je huid en laat je niet meer los. 

Toelichting M(usic)F(reak)’s V(errukkelijke)-2010

© .::: M(usic)F(reak) — No Static At All :::. 2010.